Op een woensdagochtend in september 2023 stappen tien inspecteurs van de Arbeidsinspectie een kleine garage in Deventer binnen. Ze nemen de monteur apart, die op dat moment olie staat te verversen, en willen weten hoeveel dagen hij werkt. Zijn antwoord: vijf dagen per week. De loonadministratie zegt: vier.
Dat verschil is het begin van een zaak die bijna drie jaar later nog voor de rechter ligt. De Stentor beschreef hem onlangs, en elke garagehouder zou hem moeten lezen.
Er wás een registratie
Het pijnlijke: de garagehouder hield wel degelijk bij of zijn enige werknemer werkte. Elke dag een kruisje op een lijstje. Maar een kruisje is geen handtekening, en een lijstje zonder begin- en eindtijden zegt niets over de uren die daadwerkelijk zijn gemaakt. Komt iemand tien minuten te laat, dan hoort ook dat erin te staan.
Precies daar liep het vast. Omdat niet vast te stellen was hoeveel uur de monteur had gewerkt, kon het ministerie ook niet berekenen of hij het minimumloon had ontvangen. De standaardboete voor onderbetaling is 4.500 euro. Omdat de administratie niet compleet was, werd het 12.000 euro. De naam van het bedrijf verscheen bovendien op de website van de Arbeidsinspectie.
Wie niets vastlegt, kan niets bewijzen
De monteur kwam later terug op zijn verklaring: hij had zich vergist, het waren toch vier dagen. Maar dat is nu juist het punt. Het doet er niet meer toe wie er gelijk had — zonder sluitende urenregistratie kon de garagehouder zijn eigen gelijk niet aantonen. Bij een controle draait de bewijslast in de praktijk om: niet de inspectie hoeft te bewijzen dat het misging, jij moet kunnen laten zien wat er werkelijk gebeurde.
„Ik ben geen oplichter, ik werk hard”, zei de eigenaar tegen de krant. Misschien is dat volkomen waar. Maar goede trouw is geen bewijs.
Herkenbaar? Juist daarom.
De partner van de eigenaar beschreef de werkelijkheid van elke werkplaats: monteurs komen binnen en gaan meteen aan de slag. De APK moet af, de klant wacht. Niemand is garagehouder geworden om lijstjes bij te houden.
Dat begrijpen wij als geen ander. Maar het betekent niet dat urenregistratie een extra taak hoeft te zijn. In een werkplaats waar monteurs hun uren op de werkorder klokken, ontstaat de registratie vanzelf — je hebt diezelfde uren immers al nodig voor je nacalculatie en je facturatie. De kunst is om het één keer goed in te richten, zodat je bij een controle niet met een lijstje kruisjes staat.
En het mooie is: dit hoeft je niets te kosten. Uren die niet geklokt worden, worden ook niet gefactureerd — en elke garagehouder weet hoe makkelijk een uurtje wegglipt tussen de APK en die klant die even langskomt. Eén uur per maand dat je níét vergeet te factureren, en de urenmodule heeft zichzelf al ruimschoots terugverdiend. Alles daarboven is winst. Zo betaalt de registratie die je naar de inspectie beschermt, zichzelf terug via je eigen facturen.
Kijk er deze week nog naar
Pak je eigen urenregistratie erbij en stel jezelf één vraag: kan ik hiermee aantonen wie er wanneer heeft gewerkt, van hoe laat tot hoe laat? Is het antwoord nee, dan weet je wat je te doen staat.
Benieuwd hoe monteurs in AutomaaT GO hun uren rechtstreeks op de werkorder registreren? Neem contact met ons op, dan laten we het zien.
Bron casus: De Stentor, 11 juli 2026.